Een 8-daagse reis georganiseerd door de wandelclubs ‘De 12 uren van Lauwe’ en W.S.K. Marke,
samen goed voor 47 deelnemers.

Reisverslag Eric Vanthournout : Naar Wenen maar, ’t was vandaag om te ‘wenen’!
lees ook: Artikel in het Nieuwsblad 3 aug 2019 | Artikel in het Laatste Nieuws 3 aug 2019

Dag 1: zondag 28 juli 2019

  • Busrit Lauwe - Kortrijk - Zaventem
  • Tergend lang wachten in de luchthaven
  • Zaventem - Wenen - Bratislava - Malatiny

 

foto-album: https://photos.app.goo.gl/RCih1cR9Gvm5EpeB6

Eindelijk is de langverwachte dag aangebroken voor een reis naar Slowakije. En heel speciaal voor mij was het heel, heel lang wachten. Ik had me reeds voor die reis ingeschreven begin 2018, denkend dat de reis in augustus 2018 was. Een jaar te vroeg eigenlijk.

De nacht zal wel voor iedereen, net zoals voor mij, zeer kort zijn geweest. We hebben enkele dagen geleden een mail gekregen dat we om 2.45 u. verwacht werden aan de Lauwse sporthal in plaats van om 3.15 u. Wanneer ik er even na 2.30 u. aankom, staan er reeds heel wat deelnemers te wachten. Maar om 2.45 u. is er nergens een bus te bespeuren. Om 3.10 u. komt er eindelijk een bus aan, een mooie car waarmee ook de spelers van Essevee Waregem worden vervoerd. Al een eerste blunder van het reisbureau CTT en er zullen er nog volgen!

We rijden naar de volgende opstapplaats, de Lange Munte in Kortrijk. Ook daar staan al heel wat deelnemers te wachten. Om 3.30 u. kunnen we starten richting luchthaven.

De voorzitter van de Markse club heet ons welkom, maar voegt er onmiddellijk een slechte boodschap aan toe: “Een van de deelnemers heeft gisteren nog naar de vluchten gekeken en gezien dat onze vlucht naar Wenen van 6.50 u. is geannuleerd. Het organiserende reisbureau CCT uit Dottenijs was gisteren niet bereikbaar en op het noodnummer was het een ingesproken bandje.” We trokken dus een waar avontuur tegemoet, hoe zal de dag verder verlopen nu het vliegtuig is geschrapt?

In de luchthaven

Om 4.45 u. bereiken we vlot de busparking en kunnen we ons naar de vertrekhall begeven. En inderdaad, op het infobord zien we dat onze vlucht is geannuleerd. Beide voorzitters trekken naar Brussels Airlines om info.

Geruime tijd later komen ze met de oplossing. We kunnen de vlucht nemen naar Wenen om 15.40 u. Dat is dus lang wachten. We krijgen als compensatie alvast al een bon ter waarde van 15 euro om wat te eten en te drinken. De slechte boodschap: twee personen kunnen echter niet mee! Ze moeten rond 11.00 u. via Frankfurt naar Wenen en daar dan op ons wachten. En bijkomend… het echtpaar wordt gescheiden, de man moet de trip met een andere vrouw ondernemen. Er was geen ontkomen aan. We kunnen gelukkig toch eerst onze koffers kwijt geraken, we moeten daar al de komende uren niet meer voor zorgen. Onze groep krijgt een afzonderlijke toegang naar de incheckbalies en alles verloop vlot.

Het is nu aan ons om onze tijd op te vullen. Even rondwandelen in de luchthaven, een koffietje drinken, wat rusten of proberen een uiltje te vangen… De tijd gaat tergend traag voorbij, maar wat doe je er aan?

Tegen 11.30 u. besluiten Myriam en ik toch maar door de controle te trekken. Eenmaal daar kunnen we gemakkelijker onze 15-eurobon verteren en de daar aangekochte drank moeten we niet meer in de vuilnisbak werpen. Al ons gerief dat we nog bij ons hebben moet op de band om gescand te worden. Ik heb het ongeluk eruit gepikt te worden en mijn handen worden gecontroleerd op eventuele sporen van drugs. Ook de tas van Myriam lijkt verdacht. Een brikje fruitsap verdwijnt onherroepelijk in de vuilnisbak.

Na een uurtje op een zitbank met de smartphone in de hand is het ondertussen 12.45 u. geworden, tijd om wat te eten. In de Quick lijkt het ons ideaal. Voor onze bons kunnen we elk een geitenslaatje, een bakje friet, een cola zero en een flesje water kiezen. We laten het ons smaken en kunnen hier rustig wat tijd doorbrengen aan tafel. Het is echter vechten tegen de vermoeidheid.

Op het infobord zal de Gate van onze vlucht aangeduid worden om 14.55 u. We hebben dus nog wat de tijd om te rusten. Daarna trekken we naar Gate 52, zoals op het bord vermeld. Onze reisgezellen nemen er ook plaats, wachtend tot de gate open gaat.

Vlucht naar Wenen

Even na drie uur kunnen we het vliegtuig in, een A390 van Germanwings. Opnieuw een probleem! Er is een overboeking van één persoon. Via de luidsprekers roept men op wie met een vlucht later wil vliegen tegen een vergoeding van 250 euro. We zijn met vijf personen die op ons instapbiljet geen plaatsnummer hebben gekregen en daar horen Myriam en ik bij. Hopelijk vallen wij niet uit de boot. Bij het instappen wordt helaas een man van zijn echtgenote gescheiden en moet opzij gaan staan. ’t Is niet waar dat er een van onze groep zal moeten achterblijven? We nemen plaats in het vliegtuig en wat een geluk, onze reisgenoot komt er ook aan.

Even voor vier uur taxiet het vliegtuig naar de startbaan en om 16.00 u. stijgen we op, opnieuw 20 minuten te laat. Al snel zitten we boven het wolkendek, want vandaag hebben we nog geen zon gezien. Door de luidsprekers deelt de piloot mee dat we een uur en twintig minuten zullen vliegen tot Wenen.

Om 17.20 u. landen we op de luchthaven van Wenen. Het is een heel eind stappen tot bij de bagage. Die is er vrij vlot op de band te nemen. We worden in de inkomhall verwelkomd door onze gids Johan en zijn echtgenote Marleen die ons de hele week lang zullen begeleiden op de wandelingen en de bezoeken. Vandaar trekken we met de groep naar de bus.

We hebben nog een hele trip voor de boeg, zo’n 300 km. Van Wenen naar Bratislava. Het geplande bezoek aan de hoofdstad valt nu uiteraard weg. Na zo’n 60 km bereiken we de grens. Wat een verschil met toen ik hier voor het eerst in 1992 voorbijkwam. Toen nog met een internationale reispas en strenge controle. Nu gewoon voorbij. Slowakije maakt nu immers deel uit van de Europese gemeenschap. Onderweg is sprekende waterval Johan alles aan het uitleggen over Slowakije, over ons weekprogramma, over ons verblijf…

Halfweg de trip, we zijn in Trinchin, houden we een korte halte aan een snelwegwinkel. We kunnen er even naar het toilet en eventueel nog iets kopen. We vervolgen onze weg en stilaan begint het te regenen. We krijgen nog een 60 km. gewonen weg voor de boeg. We rijden voorbij Zilina (woonplaats van wielrenner Sagan) en Ruzomberok.

En zo bereiken we om 22.30 u. het Resort Sojka.

Resort Sojka

We worden er verwelkomd door Gerdi, de man die in 1999 een gat in de Slovaakse markt zag, en in 2004 met een bescheiden woning begon, wat nu is uitgegroeid tot een prachtig resort met alles er op en er aan. We worden een plaatselijk biertje aangeboden en krijgen onze sleutel. Eigenlijk geen sleutel, maar een armbandje waarmee alle deuren open gaan voor ons tijdens ons verblijf. We kunnen onze valies naar de kamer dragen en terugkeren voor het avondmaal. Het is een overheerlijk buffet met alles er op en er aan. Zoveel lekkers is moeilijk te beschrijven, de foto’s spreken voor zichzelf. Zo is het stilaan middernacht geworden vooraleer iedereen zich kan terugtrekken op zijn kamer voor een verkwikkende nachtrust. Iedereen is meer dan moe.

 

 Dag 2: maandag 29 juli 2019

  • Wandeling in de Lage Tatra rond Malatiny
  • Genieten van wellness en zwembad in het resort Sojka

 

fotolink: https://photos.app.goo.gl/vnKrgS8CAbY64nda7

We mogen omdat het gisterenavond zo laat was lang slapen. We worden pas om 10.00 u. verwacht om de wandeling te starten.

Tegen 8.30 u. begeven we ons naar de restaurant voor het ontbijt. Wat een variatie aan broodjes, beleg, groeten, fruit… Onvoorstelbaar veel!. We genieten op het terras buiten van dat heerlijke ontbijt. Ook onze picknick voor ’s middags maken we klaar.

Om 10.00 u. staan we met zijn allen klaar aan de start. Johan geeft uitleg van de wandeling vandaar. We starten, met zijn allen samen, maar op een bepaald punt zal gesplitst worden, de snelle wandelaars die met hem een heel stuk meer zullen wandelen. En dan de wandelaars die meer willen genieten van het landschap en het een stukje trager willen doen onder leiding van zijn echtgenote Marleen.

Het wordt een schitterend wandeling met enorm mooie vergezichten, doorheen weiden, bossen… Het is werkelijk genieten. Voor de wandelaars die er voor het eerst in Slowakije zijn, beamen volmondig dat het werkelijk prachtig is. Ze hebben inderdaad een goede keuze gemaakt.

Midden het bos, op omgezaagde boomstammen is het een ideale plaats om te picknicken. Het is ondertussen reeds 12.30 u. geworden. Ook de groep met de genietende wandelaars komt er wat later ook aan en zetten zich bij.

We bereiken na nog heel wat kilometers, -we hebben er 12 afgelegd-, bereiken we het naburig buurdorpje Partizanska Lupca. We kunnen wat drank en/of een ijsje aankopen in een plaatselijk winkeltje. Het is nog zo’n 2.5 km stappen tot het eindpunt. In de plaatselijke Retrobar genieten we nog van een verfrissend drankje. Iedereen kan op eigen houtje nog de laatste meters terug naar het resort afleggen. Het was in elk geval een mooie wandeling om het verblijf te starten.

Daarna is het rustig genieten. Voor heel wat wandelaars zijn de jacuzzi en het zwembad een welkome verfrissing.
De avond wordt afgesloten met opnieuw een heerlijk buffet om 19.30 u. Het is opnieuw een superaanbod van diverse gerechten.
De avond wordt afgesloten met een heerlijke Borovica, aangeboden door onze sympathieke gastheer Gerdi.

Slaapwel en tot morgen.

 

Dag 3: dinsdag 30 juli 2019

  • Wandeling van Ružomberok naar Vlkolinec en terug
  • Korte vrije tijd in Ružomberok

fotolink: https://photos.app.goo.gl/6QYmp8CcVmbx6DZg6

Iedereen geniet opnieuw van een heerlijk ontbijtbuffet. Om 9.00 u. worden we op de klaarstaande bus verwacht. Die brengt ons naar de twintig minuten verder gelegen stad Ružomberok. Onze gids weet ons uitvoerig te vertellen over de enorme fabriek die er staat, een fabriek waar 1500 mensen werken voor het vervaardigen van papier.

Vanuit Ružomberok start vandaag onze wandeling. We krijgen na een korte aanloop in de stad onmiddellijk aan de rand een enorme helling voorgeschoteld. Het is de Kalvaryberg en die is zijn naam waardig. Voor velen is het puffen en zweten om boven te geraken. Maar niet erg, eenmaal boven wachten we elkaar op.

Spijtig dat de mist het zicht een beetje belemmerde, maar niet erg… Het is uitstekend wandelweer. De groep wordt opnieuw in twee gesplitst, de snelle wandelaars en de genietende wandelaars.

Het wordt een lange wandeling door het bos, voortdurend klimmend, maar niet zo erg stijl. Rustig, langzaam stijgen en genieten van de natuur. Geregeld houden we even halt om de mensen die wat achterop zijn geraakt, bij te laten komen. Plots word ik door een vriend wandelaar erop gewezen dat er een Slovaakse schone, iemand die de berg afdaalt, staat te wachten om ons voorbij te laten. Dat ik daar een foto moet van maken. En een andere wandelaar vraagt haar onmiddellijk op de foto te staan met haar. Durft ze niet anders of houdt ze van een foto, ik mag de beauty op beeld vast leggen.

Eenmaal op een open plaats aangekomen is het ondertussen 11.30 uur geworden. Tijd om een slokje te drinken, een stukje fruit te eten en te genieten van de heerlijke zon.

We zijn nog een half uur verwijderd van het door UNESCO beschermde dorpje Vlkolinec, gelegen in een prachtig natuurdecor. Eerst moeten we nog een flinke klim maken. Wat een prachtig vergezicht! Maar daarna volgt een super moeilijke afdaling op knoestige stenen. En zo bereiken we om 12.35 u. het mooiste bewaard gebleven dorp van de Karpaten.

In de ‘Galeria’ kunnen we eerst onze picknick gebruiken en daarna krijgen we nog een drankje aangeboden, een Borovica, een plaatselijke cola of plat water. En als hapje wordt nog een soort gebak van kool geserveerd. Lekker!

In het naastliggende verlaten schooltje zijn enkele lokalen ingericht als tentoonstellingsruimte met oude materialen, opgezette dieren, weefsels…

Om 13.00 u. zetten we onze wandeling doorheen het dorpje verder. Het is momenteel nog bewoond door slecht 30 mensen. In het museum zijn ook hier nog een aantal authentieke kamers en materiaal te zien.

Om 14.00 u. worden we aan het kerkje verwacht om de terugweg aan te vatten naar Ružomberok. Eerst opnieuw een flinke klim en dan voortdurend afdalen tot in de stad. Links, rechts, voor  ons en achter ons… we hebben ogen te kort om het prachtige landschap te bekijken. Voor ons doemt plots de stad op waar we heen moeten. Maar stilaan begint het over de bergen voor ons donker te worden en horen we gedonder.

Eenmaal in de stad, het is dan 15.15 u. begint het water te gieten. Iedereen haast zich om zijn regenkledij te voorschijn te halen en een schuilplaats te zoeken in een of ander bushokje of afdak. Het water valt met bakken uit de hemel en stroomt over de asfaltweg.

Gelukkig duurt de bui niet lang en kunnen we verder stappen naar ons beginpunt, het stadhuis. We hebben hier precies 15 km. afgelegd. Opnieuw een leuke wandeling vol variatie.

We dalen een ferme trap af en komen in de stad terecht. Hier kunnen we lekker Italiaans ijs kopen aan 0,5 euro per bol. In een door Johan aanbevolen cafeetje kunnen we pinten van een halve liter bestellen tegen 1 euro. Onvoorstelbaar.

Om 16.45 u. worden opnieuw bij de bus verwacht. Op dat moment zie ik heel wat gelovigen uit de Sint-Andrewskerk komen. Ik haast me even naar binnen. Nog heel wat gelovigen blijven mediterend zitten. Ze kijken die toerist met korte broek en een fototoestel op zijn buik meewarig aan, alsof plots de heilige Geest in hun midden is verschenen.

We kunnen terug de bus op en twintig minuten later worden we veilig afgezet aan de inkom van het resort. Ze moeten me wakker maken, blijkbaar ben ik even ingedommeld.

Iedereen vult nu opnieuw zelf zijn resterende vrije tijd in. Een frisse douche, een heerlijke jacuzzi, een duik in het zwembad… het hoort er allemaal bij.

Om 19.30 u. is het opnieuw genieten van een heerlijk buffet met een variatie aan gerechten.

Zo zit onze derde dag, onze tweede fantastische wandeling er op.

Dag 4: woensdag 31 juli 2019

  • Wandeling vanuit Prosiek doorheen de Prosiecka Doline (canyon) naar Velké Borové, verder naar Oblazy (watermolen) tot Kvačany
  • Genieten van wellness en zwembad in het resort Sojka
  • Slovaakse avond

fotolink: https://photos.app.goo.gl/uKKLYbWgnsf1zJL9A

Na het ontbijt worden we om 8.30 u. aan de bus verwacht. We rijden vandaag naar het startpunt van een uitzonderlijke gevarieerde wandeling. Het startpunt ligt een half uurtje rijden verder in Prosiek. Bedoeling is dat we vandaag een wandeling maken doorheen een canyon, de Prosiecka Dolina.

Voor we de canyon intrekken - mijn uurwerk duidt 9.00 uur aan - komen we aan een bijzondere paal met daarop heel wat verpakkingen die door wandelaars worden weggegooid in de natuur: flessen, plastiek bekertjes, sigarettenpeuken, conservenblikjes,… Onze gids Johan wijst ons er op dat al deze zaken vele, vele jaren nodig hebben om door de natuur te worden afgebroken.

En dan begint het avontuur. Na een korte aanloop - terwijl een grote slak ons pad kruist - bereiken we de rotsen die we moeten overwinnen. Het worden echte klauterpartijen. Het begint met over een brug te moeten lopen. Maar gelukkig iedereen helpt zijn medewandelaars. Daarna volgen grote rotspartijen. We moeten soms over smalle richels en kunnen ons vasthouden aan gespannen staalkabels. Spijtig dat er af en toe wel tegenliggers aankomen. We moeten ook hoogtes overwinnen door gebruik te maken van ladders. Het vergt uiteraard zijn tijd om er met de ganse groep over te geraken. Johan geeft eerst uitleg hoe we onze voeten moeten plaatsen en dan, eenmaal bovenaan, ons via de kabel moeten optrekken. Dat lukt bij iedereen vrij goed. Uiteraard zijn er enkelen die wel wat schrik hebben, maar iedereen geraakt over de vele hindernissen. Johan houdt ook wel van een grapje. We komen voorbij een steenlawine. Hij toont ons hoe we in Charly Chaplinpas naar boven moeten omdat de stenen niet naar beneden zouden schuiven. Gelukkig kunnen we ons pad verder rechtdoor volgen. Zo bereiken we om 11.00 u. een grote ruimte in het bos waar we even op adem kunnen komen. Na het maken van een groepsfoto -- spijtig dat er bij het maken van een groepfoto altijd babbelaars tussen zitten die niet naar de lens kijken - zetten we onze avontuurlijke tocht verder. We maken een flinke klim doorheen een stuk bos waar de bomen door een windhoos werden gesloopt. Zo bereiken we om 12.00 u. het eindpunt van de canyon. Het was een leuke tocht, uiteraard wel wat spannend en avontuurlijk. Super!! Een paal met richtingsaanwijzers duidt aan dat we nog 40 minuten moeten stappen naar ons doel waar we onze picknick kunnen verorberen.

We zetten onze tocht verder op een veldweg op het plateau richting Velké Borové. Rondom ons  kijken we onze ogen uit naar het prachtige heuvelend landschap. Na wat stappen door een dalende steenslagweg zien we voor ons het dorp liggen en rechts van ons horen we belgeklingel. Even naderbij gaan, om op de weiden beneden een herder te zien met een grote kudde schapen. Zo bereiken we het ‘Buffet Goral’. Het is 12.45 u. geworden. We nemen plaats en moeten geduldig aanschuiven om een drankje te bekomen.

Om 13.35 u. zetten we onze tocht verder richting Oblazy. We trekken door het dorpje Velké Borové en uiteraard is iedereen die in het bezit is van een fototoestel druk in de weer om de leuke, oude Slovaakse huisjes op beeld vast te leggen. We nemen links een brede weg. Op ons pad kruisen we een stel paarden die een kar met toeristen trekt. De menner, een mooi uitgedoste Slovaak, met twee kinderen naast zich, zingt onophoudelijk en zwaait ons vrolijk toe. We stappen verder. Bij een hoge rotsblok met bovenaan een dubbel kruis krijgen we van Johan daarover uitvoerig uitleg. Hij vertelt ons van Cyrillus en Methodius. (Cyrillus en Methodius waren, in de 9e eeuw, twee christelijke monniken, broers uit Thessaloniki, die zich in Zuidoost-Europa hebben ingezet voor de verspreiding van het christelijk geloof en die een rol hebben gespeeld in de geschiedenis van Europa. Twaalf eeuwen geleden was er geen geschreven taal en ook geen alfabet in de dialecten van hun voorouders. De twee broers, Cyrillus en Methodius brachten er verandering in en zorgden voor het cyrillisch schrift.)

Dat dubbel kruis is het symbool geworden op de Slowaakse vlag toen het land op 1 januari 1993 gescheiden werd van Tsjechië. De heuvels symboliseren de Tatra, de Kleine Tatra en Grote Tatra.

We zetten onze tocht verder en bereiken we om 14.00 u. Oblazy. We brengen er een bezoek aan de gerestaureerde watermolen.

Na het bezoek moeten we nu een ferme klim overwinnen. Het is inderdaad heel steil. Johan pompt iedereen moed in met de boodschap dat het maar 10 minuten duurt (voor de goeie klimmers), maar dat iedereen het rustig aan, op zijn eigen tempo moet doen. Het is inderdaad heel steil, maar iedereen geraakt boven. Na wat uitblazen zetten we verder. Het is echt heuvelend, eeens een serieuze klim, dan eens een flinke afdaling. Bij een afdaling op knoestige stenen loopt het even mis. Een dame struikelt over een steen en maakt een flinke buiteling. Al bij al vallen de kwetsuren nogal mee en kunnen we onze tocht verder zetten. Maar we moeten goed kijken waar we onze voeten plaatsen op de vele stenen.

We bereiken een parking net even voor Kvačany. Er is een kiosk waar drank wordt verkocht en onder een tent zijn tafels en zitbanken aangebracht. We krijgen er een rustpauze voor we het allerlaatste stukje moeten afwerken. Plots begint het te rommelen en de regeldruppels vallen neer. Een hevig onweer, maar gelukkig zitten we onder de tent. En wie verschijnt er plots op het toneel? Onze bus! We moeten niet verder stappen door de regen.

We keren met de bus terug naar Malatiny. Onderweg zien we dat het een plaatselijke bui was, want alles is droog. Ook bij onze aankomst heeft het hier in het resort niet geregend.

We hebben 14 km. gestapt, maar we mogen toch zeggen dat de kilometers dubbel zwaar waren. Alvast een leuke, avontuurlijke wandeling met iedereen die heel blij was het te hebben gedaan.

Iedereen vult de verdere vrije tijd in op zijn eigen manier. Ik trek maar even naar de jacuzzi en we beleven leuke momenten met de durvers die in het koude watervat plaats nemen.

In het restaurant beleven we een Slovaakse avond met drie muzikanten die het allerbeste van zichzelf geven. En de gerechten zijn ook typisch Slovaaks, met o.a. een lekkere goulash.

Zo, veel leesplezier. Ik ben in elk geval deze morgen om 5.10 u. opgestaan om het verslag te kunnen schrijven, want we moeten vandaag donderdag, 1 augustus om 8.00 u. paraat staan aan de bus.

Dag 5: donderdag 1 augustus 2019

  • Met de bus naar Oravsky Podzamok
  • Vlottentocht op de Orava-rivier
  • Bezoek aan de burcht ‘Oravsky Hrad”
  • Met de bus naar Zuberec
  • Bezoek aan het openluchtmuseum

 

fotolink: https://photos.app.goo.gl/pEztSx34A1eBmFnq7

We moeten er vandaag nog vroeger vandoor. Vandaar dat we het ontbijt kunnen nemen vanaf 7.00 u. Om 8.00 u. is iedereen present op de bus.
De bus brengt ons naar het dorpje Oravsky Podzamok waar twee activiteiten op het programma staan: een vlottentocht op de Orava-rivier en een bezoek aan de burcht.

Vlottentocht

Op 8.50 u. houden we halt aan de aanlegsteiger. We kunnen de bus verlaten en onmiddellijk plaats nemen op een van de vlotten. In totaal bevolken we vier vlotten, per vlot neen twaalf personen plaats. Na de groepsfoto nemen de vlotten een na een de start op de rustige Orava-rivier. Twee studenten besturen het vlot, een vooraan, een achteraan. Met een enorme roeispaan besturen ze het vlot en ondertussen krijgen we uitvoerig uitleg over wat er in het verleden gebeurde. Met vlotten van zo’n 30 meter lang werd het een tocht van weken naar de Zwarte Zee. De rivier is heel ondiep en er moet genavigeerd worden tussen rotsen. Op een plaats wordt halt gehouden om ons op een draaikolk te wijzen. De roeispaan wordt in het water gestopt om aan te tonen dat het hier zeer diep is. Het is zalig op het vlot, rustig voortdrijven tussen het vele groen. Plots verschijnt voor ons de machtige burcht. Volgens velen is dit één van de mooiste burchten van Slowakije, die als één vinger loodrecht boven de vlakte uitsteekt. Na 3,5 km bereiken we de aanlegsteiger op de aankomstplaats, aan de voet van de burcht. We maken het ook nog mee hoe de vlotten uit het water worden gesleept.

Oravsky hrad

Het is pas enkele tientallen meter stappen naar de burcht. We worden er voor de rondleiding verwacht om 10.30 u. Een lange rij toeristen schuift aan de kassa aan. Gelukkig weet Johan dat voor gereserveerde groepen een afzonderlijke kassa is. Om foto’s binnenin het kasteel te mogen maken moet een afzonderlijk vignet van 3 euro worden gekocht. Willem en ikzelf zullen de foto’s nemen.

Stipt op het afgesproken moment wordt de poort van de burcht geopend. Een jonge dame zal ons gedurende anderhalf uur doorheen de vele zalen leiden. Aan de eerste toegangspoort staan twee wachters opgesteld. Een saaie vakantiejob; daar een ganse tijd stokstijf stilstaan en geplaagd worden door toeristen die er nog even willen tussen poseren. We bereiken de tunnel en de volgende toegangspoort. Op de binnenkoer krijgen we een mooi zicht op de hoge citadel. Men is ook ijverig een dak aan het restaureren. We krijgen uitvoerig uitleg over de bewoners, de wapenschilden… We trekken naar binnen en zo verloopt de rest van het bezoek. Kamer in, kamer uit, trap op, trap af… Inderdaad, een mooie burcht en veel te zien van wat het ooit was. In een leefkamer worden we vergast op een vioolconcert door vier leuk ogende violistes. Een zaal is  ingericht met opgezette dieren die in de streek leven. Ook van de wolf, de luynx en de beer die in de streek leven staat een opgezet exemplaar achter glas. Enkelen hebben helaas het kalf met de twee koppen niet opgemerkt. In een andere zaal zijn gebruiksvoorwerpen, kledij, muziekinstrumenten… tentoongesteld. Alles veilig achter glas. Ondertussen is het twaalf uur geworden, tijd om af te dalen naar de toegangspoort. Inderdaad een mooie burcht. (Voor mij persoonlijk mijn vierde bezoek aan deze burcht.)

Restaurant Kastelan

Vandaag geen lunchpakket. Aan de voet van de burcht ligt het restaurant Kastelan. Daar wordt ook het eigen bier gebrouwd. De diensters brengen ons, nadat we uiteraard ons drank hebben gekozen een bord met frietjes en varkensreepjes. Best lekker. In snel tempo wordt ook het dessert geserveerd. In een mum van tijd hebben we een lekkere lunch verwerkt.

Om 13.30 u. moeten we klaar staan om naar de parking te trekken en de bus te nemen naar het 30 km. verder gelegen Zuberec.

Zuberec

Even na 14.00 u. bereiken we het openluchtmuseum. We krijgen een Nederlandstalige handleiding en kunnen tot 16.00 u. op pad in het 8 ha. Grote domein. De huisjes uit Orava zijn net als bij ons in Bokrijk opgekocht en verplaatst. Er zijn evenwel enkele replica’s bij. In de huisjes zijn de kamers ingericht zoals weleer, bedden, kasten, tafels, gebruiksvoorwerpen… Ook heel wat souvenirs worden te koop aangeboden. We moeten voortmaken wille we alle 29 huisjes een bezoek brengen. Er is ook een kerkje aanwezig, maar spijtig genoeg kunnen we enkel tot aan het traliewerk. Enkelen van onze groep hadden het geluk dat er net arbeiders waren en die hadden hen binnen gelaten. Het is inderdaad een leuke wandeling geworden tussen de vele huisjes, maar voor mij persoonlijk wat te kort!

Iedereen is op de afgesproken tijd opnieuw aan de bus en tegen 17.00 u. bereiken we opnieuw het Sojka resort om de dagelijkse bezigheden af te werken: welness, aperitieven…
De dag wordt om 19.30 u. afgesloten in het restaurant met het gevarieerde avondmaal.

Dag 6: vrijdag 2 augustus 2019

  • Met de bus naar Biela Púť
  • Zetellift Biela Púť - Jasna
  • Kabeltram Jasna - Priehyba
  • Pech: vast in kabeltram - evacuatie
  • Wandeling rond meer en… wachten!!

fotlink: https://photos.app.goo.gl/yJXHVYPTi2q3Tckz9

Onze twee pechdag!

Vandaag staat een wandeling in de Lage Tatra op het programma. Na het ontbijt worden we aan de bus verwacht om 8.45 u.

De bus brengt ons via het stadje Liptovsky Mikulas naar het skigebied in de Demänovska Dolina. Rond Biela Púť heeft zich een waar skigebied ontwikkeld en is men nog volop aan het bouwen. Met onze Go Pass nemen we de zetellift vanuit Biela Púť (1.117 m) naar Jasna (1.226 m). Telkens vier personen nemen plaats en moeten boven zien dat we er veilig uitkomen. Daarna moeten we de tweede hoogte overwinnen met een ‘Twinliner’, een bakje dat aan kabels omhoog wordt getrokken. Wanneer we het spoor bekijken ziet het er vrij spectaculair uit. Onze groep met 42 personen mag er helemaal in plaats nemen. Nog vijf andere personen mogen er ook bij. In totaal mogen deze 47 personen 4000 kg wegen. Het kabelbakje wordt omhoog gehesen, maar… plots… staat het helemaal stil. Geen enkele beweging meer. De zon schijnt op de voorruit. We staan als haringen in een ton, opeen geperst met daartussen onze rugzak. Er komt geen enkele beweging in. Enkele wandelaars krijgen het moeilijk met de ademhaling. We worden aangeraden wat stil te zijn om zo weinig mogelijk zuurstof te verbruiken. Gelukkig begint plots de ventilator aan het plafon toch te draaien. Plots loopt het bakje enkele tientallen meter achteruit. Maar het blijft verder staan. Met verschillende tussenpozen geraakt het bakje op enkele meter na helemaal beneden. Ondertussen zijn enkele technici en redders aangekomen. Maar geen beweging te krijgen in de deur. Een luik in de vloer wordt geopend en een technieker wurmt zich naar binnen. Geen beweging in de deur. Er staat niet anders op dan iedereen via het luik te evacueren. Er is niet zoveel ruimte om er doorheen te geraken. Ondertussen zitten we reeds een uur vast in de kabellift. Nadat enkele van onze wandelaars er zich hebben doorgewurmd, wordt nog een stuk ijzeren verbinding weggehaald, zodat er wat meer ruimte is. Een voor een worden we met de hulp van het reddingsteam naar buiten gebracht. Het is een hele opluchting wanneer iedereen terug op de begane grond staat.

De wandeling voor vandaag kan helaas niet meer ondernomen worden.

We wandelen terug naar onze startplaats beneden in Biela Púť. Het is ondertussen al ruim 12.15 uur geworden, tijd om onze picknick te gebruiken. Natuurlijk blijft het voorval met de kabellift het gespreksonderwerp nummer één. Terwijl onze begeleider Johan naar het bureel trekt om alle formaliteiten te vervullen, wandelen we met Marleen nog een toertje rond het plaatselijke meertje. Maar dat is helaas niet zo groot en al snel zijn we rondom. Het blijft rustig praten en wachten op de terugkomst van Johan. Blijkbaar is de administratie in Slowakije niet zo efficiënt als bij ons. In plaats van 42 personen ineens terug te betalen met één factuur wordt hier iedere deelnemer afzonderlijk gecheckt.

Uiteindelijk komt de bus er aan en brengt ons terug naar het Sojka Resort. Het is 15.20 u. We hebben de keuze nog een kleine wandeling te maken in Malatiny of zelf onze tijd te spenderen. Ik kies voor het laatste, foto’s opmaken en doorsturen naar Het Nieuwsblad. Om 17.00 u. krijg ik immers bezoek van een Slovaakse vriend Vladimir uit Liptovsky Mikulas die ik meer dan 20 jaar geleden leerde kennen toen we met onze leerlingen van het 5de leerjaar van mijn Gemeenteschool Rekkem België vertegenwoordigden op het ‘1ste Wereldfestival voor Kinderfolklore’.

Het avondmaal was opnieuw heel lekker en om het voorval weg te spoelen kregen we van Gerdi nog een pittig likeurtje aangeboden, een Demonovka.

Dag 7: zaterdag 3 augustus 2019

  • Naar Polen voor een bezoek aan de vernietigingskampen Auschswitz-Birkenau

fotolink: https://photos.app.goo.gl/oYB3ZxyPuR6g1qcH7

Dertig van onze wandelaars hebben zich ingeschreven voor de trip naar Polen o.l.v. Gerdi. De rest van de groep wandelen met Johan en Marleen in de Hoge Tatra.

Wij vertrekken met de bus om 8.00 u. Het is een lange rit naar Oświęcim, want zo heet officieel de stad waar het nazikamp is gelegen. We bereiken om 11.15 u. de parking van Auschwitz. Wat een massa, en zo’n lange rij aanschuivende bezoekers. Gewoon niet te doen voor die mensen.

Terwijl we onze picknick verorberen gaat Gerdi op zoek naar de gids. We hebben geluk, we mogen een half uur vroeger vertrekken dan oorspronkelijk gepland. Tegen 12.05 u. zijn we met zijn allen verzameld en luisteren aandachtig naar Gerdi. Hij zal de gehele rondleiding voor tolk spelen en vertalen naar het Nederlands.

We moeten eerst door de scanner. Daarna krijgen we een koptelefoon en een ontvanger. We kunnen er aan beginnen. We trekken eerst door de beroemde poort ‘Arbeit macht Frei’. Het vernietigingskamp van Auschwitz was oorspronkelijk een Poolse legerkazerne. Er staan heel wat gebouwen en die kregen onder het naziregime een andere invulling. In een blok konden tot 700 gevangenen. We trekken diverse gebouwen in en worden er geconfronteerd met de gruwel van de nazi’s aan de hand van documenten, foto’s, infoborden met getallen… In een ander gebouw zien we een enorme hoop afgeschoren haren, 2 ton!! Confronterend. En nog meer bezittingen van gedeporteerden: hopen schoenen, brillen, valiezen… We trekken er ook de gevangenis is waar oorspronkelijk op wat stro moest geslapen worden, de stapelbedden en de cellen. Er waren cellen waar de veroordeelde alleen rechtop in kon staan na een dag van arbeid. In de cel waar ooit pater Kolbe, die vrijwillig de plaats van een veroordeelde innam, staan kaarsen. We komen op de plaats van het appel waar ’s morgens en ’s avonds het aantal werd geteld. Soms moesten de gevangenen, in sobere kledij, soms uren weer en wind trotseren. Daarna bereiken we de crematieplaats. Daar werden de lijken verbrand. Maar tot ergernis van de nazi’s was de capaciteit te klein en ging men over naar de grote installaties. Daarmee zat de anderhalf uur durende rondleiding er op.

Birkenau

Om 14.10 u. worden we verwacht aan de bus om dan 3 km. verder te rijden naar Birkenau, het echte vernietigingskamp met vier grote crematoria.

De wereldberoemde inrijpoort met de sporen, daar willen we eerst een groepsfoto maken. Eenmaal binnen het kamp start de rondleiding. De bevolking van Birkenau werd verdreven en op de moerassige plaats verscheen het kamp. Van de houten barakken resten nog enkele exemplaren. Wel getuigen de stenen schoorstenen van waar ooit die tientallen barakken stonden. Een treinwagon toont ons in welke toestanden Joden van over geheel Europa naar hier werden getransporteerd. Op het perron maakten de nazidokters reeds een selectie. Een groep die rechtstreeks naar de gaskamers en verbrandingsovens werden geleid en een groep met sterkere mensen die nog bekwaam waren om te werken. Van de crematoria resten alleen nog ruïnes, want die werden door de nazi’s opgeblazen bij hun vlucht net voor de bevrijding.

We krijgen echt gruwelverhalen te horen, hoe ze maar een keer per dag naar het toilet mochten op een aangeduid uur… hoe ze zich slecht konden wassen, het weinige voedsel dat ze kregen…

Na een uurtje wandelen in het kamp van Birkenau hebben we heel wat geleerd over een verleden dat zich nooit meer mag herhalen. En toch… vandaag de dag worden in sommige landen nog echt een bewind gevoerd zoals het hier tijdens de Tweede Wereldoorlog plaats vond.

We moeten met de bus opnieuw een lange rit terug naar Malatiny. Na een uurtje rijden belanden we in de regen en dat zal voor de rest van de rit in de regen zijn.

Om 19.15 u. bereiken we het resort en kunnen we aanschuiven aan het buffet. We kunnen ons verhaal vertellen aan de wandelaars en omgekeerd, de wandelaars vertellen ons wat zij hebben beleefd. Op het programma stond ook nog om 21.00 u. een kwis, maar hoe die verlopen is??

 

Dag 8: zondag 4 augustus 2019

Terugreis - nieuwe PECHDAG: een defecte bus

fotolink: https://photos.app.goo.gl/nyN1ddi1c61JhhM96

Vandaag onze laatste vakantiedag. We moeten vroeg uit ons bed. We kunnen om 7.00 u. het ontbijt nemen, want we vatten om 8.00 u. de terugreis aan.

De tegenslagen houden voor onze groep niet op. Pechdag nummer 3 komt er aan! We staan tegen 8.00 u. met zijn allen klaar om terug te keren naar België. Omdat we in de heenreis 10 uur vast zaten in Zaventem en het bezoek aan Bratislava misten, zouden we vandaag de hoofdstad bezoeken. Helaas, op 100 meter voor het resort staat de bus in panne. Er is iets aan de versnelling. De bus kan ons niet meteen voeren. Ofwel moet die hersteld worden, ofwel moet er een nieuwe bus worden gestuurd. We kunnen ons opnieuw driekwartier à een uur bezig houden. We maken van de gelegenheid gebruik om een groepsfoto te maken.

Na anderhalf uur komt de bus er aan. De koffers gaan snel de bagageruimte in en weg zijn we. We moeten 280 km. rijden om de hoofdstad Bratislava te bereiken. Veel tijd zal er niet resteren. En dan hebben we nog de pech dat er in Ružomberok een file staat op de snelweg. Gelukkig weet onze chauffeur een alternatieve sluipweg en kunnen we die omzeilen, maar het vergt uiteraard opnieuw wat tijd langs de gewone wegen.

Halverwege, in Trenčín houden we een korte pauze om dan snel opnieuw verder te rijden. Het is 13.15 u. wanneer we de hoofdstad Bratislava bereiken. De bus brengt ons naar de busstopplaats dicht bij het oude stadscentrum met zicht op de Donau en het hoog verheven kasteel. We worden om 15.00 u. opnieuw aan de bus verwacht.

Johan brengt ons snel naar het dichtbij gelegen centrum en in snel tempo leidt hij ons langsheen kerken, oude gebouwen, monumenten en andere leuke plaatsjes. Na een uurtje hebben we toch wat van de stad gezien, zij het in snel tempo, maar het was weer maar eens een schitterende oplossing na de zoveelste pech. We hebben nog wat vrije tijd om ergens iets te drinken, te eten of… zoals ik, de Sint-Martinuskathedraal te bezoeken.

Het is nu nog een 60-tal km. rijden tot aan de luchthaven van Wenen. Even voor 16.00 u. komen we er aan. Onze vlucht is gepland om 18.10 u., we hebben dus alle tijd. We krijgen ons gedrukt instapformulier en moeten nu de incheck volledig zelf uitvoeren. Voor velen is het, net zoals voor mezelf, de eerste keer. We moeten eerst onze label zelf afdrukken en aan onze koffer aanbrengen, daarna zelf onze valies op een transportband plaatsen en inscannen. Eigenlijk vrij eenvoudig.

Daarna moeten we nog door de bagagecontrole. Enkele van onze medereizigers krijgen een extra controle. Zo raken we heel vroeg bij de vele winkels en is het nog tot 17.00 u. wachten vooraleer we onze Gate kennen. Gate 27 wordt het. Het is een heel eind stappen. Eigenaardig, op het tv-scherm bij Gate 27 staat een vlucht naar Frankfurt aangeduid om 18.10 u.? Wat is me dat nu weer? Na een tijdje wordt het ons duidelijk dat we aan Gate 4 moeteen

Even voor 18.00 u. kunnen we eindelijk aan boord. Eenmaal iedereen op het vliegtuig gezeten, krijgen we van de piloot de melding dat het zeer druk is op de luchthaven en we nog een 25 minuten zullen moeten wachten vooraleer hij een ‘slot’ krijgt om naar de startbaan te taxiën. Om 18.35 u. is het eindelijk zo ver,… maar er staan nog een rij wachtende vliegtuigen voor. We kunnen uiteindelijk opstijgen om 18.50 u., uitgerekend met zo’n 40 minuten vertraging.

De vlucht zelf verloopt voorspoedig en zo’n uur en twintig minuten landen we in Zaventem. Het is reeds 20.10 u. Nu nog onze bagage ophalen, stappen naar de busparking… De buschauffeur had ons uiteraard ook eerder verwacht. Om 21.15 u. kunnen we eindelijk richting Kortrijk en Lauwe.

Onze beide reisleiders Rik en Marnix worden bedankt. Het was een schitterend wandelweek. Weliswaar met enkele akkefietjes, maar dat kon de pret niet bederven.

 

 

 

 

 

Facebook Image